Eiwit betrokken bij lupus moedigt ziekte ontwikkeling door onderscheidende... - medische Xpress

Muizen met extra kopieën van de Tlr7-gen vertoonde geen tekenen van SLE (hierboven), maar de muizen met extra kopieën van Tlr7 en Sle1 werden symptomatisch. Credit: Thinkstock/iStockphoto patiënten met systemische lupus erythematosus (SLE) komen onder aanval door hun afweermechanismen, maken autoantilichamen die schade door het lichaam veroorzaken. Antilichamen gewoonlijk richten op buitenlandse vlees, maar SLE autoantilichamen aanval doelstellingen deel uitmaakt van de kernen van gastheer cellen en immunologen hebben gevochten om te ontwarren hoe dit gebeurt. Waardevolle inzichten hebben nu is ontdekt door onderzoek onder leiding van Anna-Marie Fairhurst van de A * STAR Singapore immunologie netwerk in het prille begin van de SLE. Element van de SLE moeilijkheid komt uit de kruisende deelneming van meerdere genetische factoren. Dienovereenkomstig, een van de vele belangrijke SLE muis types die gebruikmaakt van Fairhurst bevat twee clusters van genomic opties, Sle1 en Yaa. Talrijke SLE-gevoeligheid genen zijn opgenomen door elk cluster. Een van de vele meest fascinerende genen die deel uitmaakt van Yaa is Tlr7, die de TLR7 eiwit codeert. Fairhurst van personeel ontmaskerd eerder dat verhoogde Tlr7 expressie een belangrijke bijdrage geleverd aan de ernst van de ziekte in muizen Sle1Yaa is. TLR7 is viraal RNA dat wordt herkend door een celoppervlak receptor, dus is het essentieel voor de immune reactie op ziekte. Niettemin, aangezien TLR7 verschillende functies in verschillende immuun celtypes voert, zijn potentiële bijdragen aan ziekte zijn onzeker. Een mogelijkheid is dat TLR7 hyperactiviteit een feedback loop stelt ' die rijdt autoantibody-afscheidende T cellen te overreageren aan host eiwitten. Gebouwd knaagdieren waarvan cellen extra kopieën van de gen bevatten om na te gaan de TLR7 positie, Fairhurst en collega's. Deze muizen waren asymptomatische. Hun nakomelingen antinuclear autoantilichamen gemaakt en ernstige afwijkingen van de milt en de nieren die gewoonlijk worden waargenomen bij Sle1Yaa muizen, toonde als de wetenschappers ingevoerd deze muizen met Sle1 muizen. Zodat de extra exemplaren van Tlr7 selectief kunnen worden verwijderd met behulp van cellen met een specifieke genetische recombinatie systeem (zie afbeelding) Fairhurst en haar collega's gemaakt hun muis spanning. Zij verwacht dat zij door normaliseren TLR7 niveaus in B-cellen, grotendeels ziekte begin in dieren die nog steeds overexpress deze receptor elders kunnen vermijden. Zij zeker waren geschokt om te zien de slechts gedeeltelijke beperking van andere SLE symptomen, hoewel de verwachte sterke vermindering werd waargenomen door de onderzoekers in anti-RNA autoantilichamen bij deze ratten. Dit betekent een veel complexer rol voor TLR7 in SLE. "TLR7 is verplicht voor de eerste acties van auto-immuniteit, productie van autoantibody, wat betekent" Fairhurst zegt, "maar de [verhoogde uitdrukking] van TLR7 in andere cellen duwt de irritatie leidt tot weefselvernietiging en ernstige ziekte." Dienovereenkomstig, zij en haar collega's nu actief onderzoeken zowel TLR7 drijft hoe ongepast doelstellingen worden aangevallen door B cellen in early onset SLE en de cel nummers waar het dient om ontwikkeling te versnellen. Meer informatie: Hwang, S.-H., Lee, H., Yamamoto, M., Jones, L. A., Dayalan, T. et al. T cell TLR7 expressie stations anti-RNA autoantibody productie en ziekte bij systemische lupus erythematosusa'prone ratten verergert. Het dagboek van immunologie 189, 5786a'5796 (2012). www.jimmunol.org/ca 786. abstract Journal Referentie: dagboek van immunologie kopen van Agentschap voor wetenschap, technologie en onderzoek (A * STAR), Singapore

Link: Geweld en geestelijke ziekte: slachtoffers, niet de daders