Toen ik klaar therapie voor leukemie op de leeftijd van 25, een buddy geloofde me, zal "iedereen krijgen hit met een auto als ze in de straat lopen. Je hebt geen reden te vrezen dan iedereen." Ik wist niet hoe precies te reageren op dat op het moment, toch het hinderde me voor een tijd. Natuurlijk iets werd niet gezegd door mij aan iedereen, maar ik voortdurend serieus overwogen het. Ik voelde die verantwoordelijk is voor de nog steeds wordt moe de hele tijd en misschien niet willen doen alle items mijn vrienden het doen waren. Ze begreep niet alleen waarom ik kon geen verdere hoofd tot drie verschillende activiteiten in één enkele avond of besteden een hele dag wandelen rond de stad. Ik wilde, maar soms mijn lichaam alleen niet toe het. Een heleboel mensen het gevoel dat wordt aangevuld met therapie en verklaard kanker gratis middelen zo lang als een zorg in de wereld hebben. Dat maakte me boos. Ik wilde zo slecht voor hen om te begrijpen wat ik voelde binnen geestelijk. De tijd na de behandeling werd gevonden door mij echter de engste. Geen verder wordt in de zeepbel van voortdurende zorg en aandacht werd niet gebruikt voor mij. Ik vond dat de bescherming van het ziekenhuis en de artsen rond. Het was voortdurend in mijn gedachten, terwijl ik was in een medische faciliteit ik vaak de mogelijkheid overwogen de leukemie weer terug, maar nu thuis. Wanneer alle kleine hobbel, vermorzelen en hoesten werd een reden om bang dat ik moest leren niet om te leven in angst. Ik was blij om echt hebben een grote support systeem en artsen en verpleegkundigen die vond het niet erg mij belt ze elke dag, maar ze kon niet met mij leven. Geloof me, ik heb gevraagd. Als ik kon ik heb langzaam geleerd niet zweet van de kleine dingen en als u wilt profiteren van zo vele mogelijkheden. Soms wordt goed bij mezelf betekent gewoon een nachten blijven en TV kijken. Ik zo blij dat handelen en mijn leven op een manier die helpt en de andere treinen. Sinds ik het plaats in verlossing voor vier jaar hebben gehouden, de angst voor relapsing niet meer gebruikt elke seconde van mijn leven, echter het is iets wat die ik met eeuwig zal leven. Er zijn voortdurende herinnering en kleine dingen die me vaak af. De nachttijd voordat een checkup vaak gaat om weinig slaap en veel angst. Het duurde enige tijd voor mij, maar ik heb begrepen dat niemand van plan is om te weten wat het is in mijn hoofd en dat is oke. Het is goed om te horen van vrienden en collega's werken de kleine dingen. Ik had het zelfde ding als ik een 'normale' 20 iets doen. Ik kan misschien niet worden plan mijn bruiloft of met mijn eerste zoon of dochter, maar geleidelijk I 'm being een 27-jarige vrouw weer. Ik rekening zelfs worden gehouden met de toekomst soms. Ik nooit zou kunnen functioneren als manier ik voor kanker was, maar ik ben begrijpen hoe graag de nieuwe mij en niet laat kanker me definiëren. Ik heb om te controleren of dat beide manieren worden gekeken door mij. Melissa Miller is een 27-jarige Acute myeloïde leukemie erfgenaam van overleven in Nyc. Ze heeft ervaren verlossing voor 3 jaar en nu werkt voor The leukemie en lymfoom samenleving. Ze geniet van popcultuur, haat kleren, en wenst te worden altijd een zeemeermin ergens.
More Info: Imperial America is in goede handen met Philip Gordon
No comments:
Post a Comment